samen sterk voor dieren!

Kat verloren?

www.cat-id.be

Welkom op de site!

Samen sterk voor dieren!

Afscheid van mijn vriend


 

My hero!

                                                                                                              

Slaap zacht Sammeke,

Je was de mooiste hond op de wereld! Mijn bodyguard, mijn maatje. Het spijt me dat ik je niet meer heb kunnen helpen. Ga nu maar naar je baasje.... voor altijd in mijn hart vriend!

 

Nathalie Smet

Sammy

 


 

 

 

Eindelijk lukt het me lieve Rusty om dit bericht te schrijven!

Och in oktober vorig jaar ben je van me heen gegaan.

Toen ik Depsy (die hier wat verder ook een item heeft) kwam aangeven als overleden in het asiel.

Kon ik niet anders dan eens bij de katten te gaan kijken.

Daar zat je in de eerste ren aan mn rechtse kant!

Je was een rosse kater en tja ik heb het met rosse katten.

Direct kwam je flossen aan de tralies. En als ik verder liep miaauwde je om te zeggen seg hela kom terug.

Mijn hartje smolt maar ja ik moest aan Johan vragen of ik je mocht adopteren.

Een dag later stonden we er om je op te halen.

Je hebt ons zoveel liefde gegeven en zoveel rust.

Ieder van mn katten hebben hun eigen karakter.

Speedy de oude knorrepot

Buddy de lawaai-kat met zn gespin en die de hele wereld aankan.

En jij de rust altijd, ZEN altijd op je gemak.

In oktober kwam ik thuis en vond ik je tussen een kantelraam. Je dood moet verschrikkelijk zijn geweest.

Een hel voor mij! Niet enkel omdat ik je zo moeilijk uit dat kloteraam kreeg ook omdat IK dat raam niet had toegedaan!

Met de scheiding tussen mij en je baasje Johan was ik verstrooid onoplettend.

HET SPIJT ME RUSTY!

 Ik wou dat ik je nog bij me had.

Vergeef me aub lieve Rusty je verdiende dit echt niet!

Ik mis je  xxx

je bazinnetje Nele

 

 

 

Rusty

 

Afscheid van een dikke vriend.

 

Dinsdag 4 maart 2013 verloor ik mijn dikke vriend Snuiter, hij woonde 14 jaar bij me, hij is 14.5 jaar oud geworden, schildklier en hartfalen hebben hem te vroeg doen gaan.

Hij is de allerbeste vriend geworden van Bollie die ik in mei '96 ophaalde in het asiel.

Snuiter is anderhalf jaar later komen aanlopen en kon bij me blijven, in het begin klikte het niet meteen met die 2, maar de laatste jaren waren ze dikke maatjes. Snuiter is de grijze, Bollie is de zwarte, een supergezonde gesteriliseerde seniorkattin van maar liefst bijna 16 jaar........(in mei)

En Snuiter heeft na een leven op straat zijn vertrouwen aan me gegeven en zijn liefde natuurlijk, wat een gemis!!!

Jenny Smet

Sint-Niklaas

Snuiter

 

 

Op 29 december 2000 gingen mijn kleindochter en ik naar het Wase Dierenasiel om een klein gezelschapshondje te adopteren........... maar we kwamen buiten met een Boxer van  18 maanden oud  GYPSY, de liefde en vriendschap die wij kregen van Gypsy is niet te vatten, zij was een echte kindervriend, toen ze nog jong was kwamen de kinderen van de buren  s’ avonds vragen of ze met Gypsy op de parking mochten spelen,  spelen en zwemmen dat was haar leven, tot drie jaar geleden haar heupen het niet goed meer deden en ze werd stilaan blind, op twee dagen tijd heeft ze twee hart aanvallen gekregen en kon niet meer rechtstaan.

 
Vandaag is ze ingeslapen, ze is toch 13.5 jaar mogen worden.
ik voel mij zo ellendig !

GYPSY

 

16 september 2000 werd je ergens geboren

4 december kwam je naar ons,

Al spoedig leerde je “de derde vaas”, op uitkijk naar de straat,

Jolien, Liesbeth, Sacha en  Niels leerde je de heimelijke wandeling

Puitvoet en Waasmunster, camping Gerstekot en de worstjes daar,

hadden geen enkel geheim.

Tot die rotte kanker kwam

De tuin, je stokken en jouw voetbal liggen nu stil

 

Monty

 

 mei 2000 haalden we je uit het asiel. Je was toen 8 maand oud en een echte wildebras.

Maar je was toch zo lief en we hebben jou nooit horen grommen.

Je heupen lieten het afweten en uiteindelijk moesten we, met pijn in het hart, beslissen om je te laten inslapen.

Je haalde je 13e verjaardag net niet.

 

REX

 

Op 14 okt 1994 zag je het zonlicht voor het eerst…. en zonder het vooraf te weten………………..je leven stond in de sterren geschreven, als het ware voorbestemd tot “geluk”!

Negen weken later met je 2 zusjes achter het raam lekker warm….. kwam daar plots die jonge vrouw voor je neusje staan, iets wat twijfelend of het nou een reutje of een teefje zou worden………….

En plots veranderde je leven alsook het hare voor de komende jaren.

17 jaar lang deelden zij lief en leed met vooral veel liefde voor elkaar, onafscheidelijk aan elkaar verbonden tot de dood hen scheidde.

Max was alles en zoveel méér voor zijn vrouwtje, hij was” haar alles boven alles boven”.

Ze noemde hem zo…………..want dat was hij ook voor haar.

Soms noemde ze hem bij zijn tweede naam, Picolien(tje)mi amor met de babbeltjes on the Floor.

Hij noemde haar “de moemie” of moems………….

Iene miene mijn, gij klein stukje venijn.

Bibabeloeken, mijn babbeltje is een loeken.

Piek!!!…………………..als vrouwke boos was!

Mijnen babbel, mijnen baby, mijne rataplan, mijn kind…………..

My Angel,  kom eens bij de moemie……………….

Hij was mijn zonnetje, mijn kleine Prins, mijn levensvreugde, mijn reden van bestaan.

Nu is er enkel leegte en verdriet en de mooie herinneringen voorgoed opgeborgen in het zolderkamertje van mijn hart.

Lieve Max, je zal altijd in mijn gedachten zijn, vergeten zal ik je nooit.

Ik dank je voor zoveel onvoorwaardelijke liefde, jij gaf me zovéél, veel meer dan ik ooit voor mogelijk hield.

Ik heb je waardig laten sterven, je was op………. het leven ten volle beleefd en moe maar tot het laatste kwispelend en hunkerend naar mijn liefde, een laatste koekje, een laatste aai en vooral je doortastende ogen, je vraag naar……………rust.

Rust nu maar mijn lieveling, ik wou je het eeuwig leven schenken maar helaas………..er is geen weg terug………….

We hadden het zo goed samen, hopelijk zie ik je ooit nog terug maar je zal altijd verder leven in mijn gedachten.

Vaarwel mijn engel, mijn dierbare vriend, mijn toeverlaat.

 

Kusje op je neusje van je moemie…….rust nu maar !

Ode aan de kleine Prins……………°14 okt 1994 -   + 17 okt 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ma 24/01/2011
Enkele weken geleden ontvingen jullie een mailtje van de verloren 15 jaar oude dove Jack Russell.
 
Langs deze weg laten wij weten dat we ons Filouken gisteren mochten ophalen in het asiel van St. Niklaas.  Hij is dood gevonden.
 
Hier is zijn verhaal.
Op 26/12/10 liep hij in een wegel op ongeveer 50m van zijn thuis.  Op het einde van de wegel is hij de tuin van één van de woningen die daar staan, ingelopen en in een compostPUT  van een 1/2m diep terechtgekomen.  Hij kon er zelf niet meer uit.
De eigenaars hoorden een hondje blaffen, maar dachten dat het een nieuw hondje was van de buren dat buiten zat en zijn al die tijd niet gaan kijken.  Ze hebben zelf een golden retriever maar blijkbaar heeft ook hun hond hen niet naar Filou geleid.
Zelf hebben we dikwijls in de buurt gezocht, maar aangezien hij doof was, konden we hem niet roepen en toen we daar in de buurt waren, hebben we geen geblaf gehoord.
Op 23/01/10 heeft de eigenaar van de woning de bladeren geraakt en deze in de compostPUT  gedaan en zag toen Filouken liggen.  Hij heeft het asiel van St. Niklaas verwittigd die ons hebben verwittigd en zo is hij toch terug naar huis kunnen komen waar hij ook werd begraven.
Ben zelf bij de mensen die hem vonden, geweest, en zij hadden hem 1 week, maar het kan ook 14 dagen zijn, voordat ze hem vonden nog horen blaffen.  Hij heeft dus wel nog een hele tijd geleefd.
We zijn de eigenaar van de woning dankbaar dat hij toch het asiel heeft verwittigd waardoor Filouken toch nog naar huis kon komen.
Als je een hondje mist is het dus ook aan te raden om in een compostPUT  te kijken.  Hoorde nog een verhaal van mensen die een hondje uit hun  compostPUT hebben moeten redden.  
Als je een dierengeluid in de tuin hoort dat je niet gewend bent, kan je toch best in de tuin eens rondkijken want je weet maar nooit.
 
Het is een gruwelijk verhaal (hongerdood in de vrieskou), maar uiteindelijk is Filouken toch terug thuis.  Zelfs oude dove hondjes kunnen toch nog heel sterk zijn en blijven zoeken is de boodschap!
 
Alvast heel veel dank voor alle moeite en hulp.
 
Met vriendelijke groeten.

Filouken

 

19-08-2010

Ik hoop dat je gelukkig bent in die andere onbekende wereld,
Een wereld waar pijn geen pijn meer is.
Samen met je vrouwtje heb je lief en leed gedeeld.
Trieste maar ook oh zo veel gelukkige momenten.
Toen kwam er een dag dat we hoorden dat je niet meer beter kon worden.
Er moest een beslissing genomen worden, een bezoek aan de dierenarts bracht het verdikt.
Een prik verloste je van alle pijn, je leek hier zelfs niet meer op te reageren.
Je lag in de armen van je vrouwtje, en keek haar aan met je lieve zachte blik.
Toen sloot je stilletjes je oogjes, en spoedig ademde je niet meer.
Zo lag je nog en tijdje in haar armen, je hoofdje tegen haar aangeleund.
Ze kon zo moeilijk afscheid van je nemen.
Nu hebben we enkel nog die mooie herinneringen, die mooie momenten.
Vaarwel mijn lieve Bolly
Tot ooit achter de regenboog brug !!
 
Tantan

Goodbye Bolly

26_7_2010  

 
En die kon je heel goed verstaan
We hebben je uit het asiel meegenomen
Zo ben je in ons huisje terecht gekomen
Maar op eens was je heel erg geschrokken
Algauw heeft een hond je pootje afgetrokken
Je was nog zo jong
Toen je lijdensweg begon
En op 3 pootjes je verder te leven
Daarom hebben we je nog meer liefde gegeven
Dan nadien je hartje , en je longen vol water
We dachten hoelang is dat …later
Hoelang kon je zo verder leven
Jij die zoveel liefde aan ons kon geven
Je gaf niet op , je voelde je sterk
Met pilletjes geven hadden we dan ook veel werk
Maar jij was ons Bieken , onze trouwste vriend
En wilden je goed verzorgen , dat hebt je verdiend
Maar toen je achterpootjes niet meer konden
Waren er in ons hart grote wonden
Die mooie ogen van jou keken ons aan
We moesten je voor altijd laten gaan
Ons huis is hier leeg , omdat je voor altijd zweeg
Ons grootste vriendje , wat zullen we je missen
En ik weet dat ik me daarin niet zal vergissen
Want als engeltjes bestaan
Mag je zeker met hen meegaan
Dit is voor ons allerbeste Bieken

Bieken was je naam

Op 11 januari 2005 gingen we op zoek naar een kat en gingen we langs de wase dierenbescherming.

 

Er zaten toen "maar" 3 poezen. Er waren 2 volwassen rosse katten (een langharige en een kortharige) en een klein zwart kittentje. 

Ik was op slag verliefd op Speedy en Johan was op slag verliefd op jou. We zijn toen info gaan vragen en bleek dat jij en Speedy samen binnengebracht waren. Wij konden niet kiezen dus de logische keuze was dat we je samen met Speedy zouden adopteren en niet uiteen zouden halen.

 

5 jaar hebben we op een appartement gewoond en waren jij en speedy "binnenhuiskatten" tot we een half jaar geleden zijn verhuist naar een huis met grote tuin met vele muisjes die jij zou kunnen vangen. PERFECT !!! Wij waren beide zo blij dat we je met Speedy op stap zagen gaan en dat jij de bange speedy overhaalde om mee naar buiten te gaan. Je was altijd de avontuurlijke van de 2. En na een lange tocht door het bos, samen rollebollen in het zand in de tuin of lekker liggen zonnen.

Jij en Speedy hadden/hebben beide een eigen karakter maar waren samen het complete plaatje. Nooit gedacht dat het alleen Speedy zou worden en niet meer Speedy & Depsy.

 

Quicha is bij ons gekomen (ook van de wase dierenbescherming) op 07/04/2010. Jij en Speedy hadden het toch niet echt voor haar. En jullie waren ook enorm klein tov haar MAAR jij ging er niet voor achteruit. Jij ging rechtvooruit om haar te laten merken dat jij de baas was. Je hebt ons Quicha echt getemd. Was soms zo grappig hoe zo een kleine poes een hond zo opzij kon laten gaan. Was typisch jij zoals iedereen zei een "kleine meisjes poes" maar karakter als een reus.

 

Jammer genoeg heeft een hond je te pakken gekregen afgelopen zondag (04/07/2010). Ons Quicha zou nooit iets aan je doen of aan Speedy jammer genoeg zijn niet alle honden zoals haar. Wat zondag totaal niet zo erg leek bleek maandagochtend veel erger te zijn... Aan de gevolgen van zware interne letsels ben je  van ons heengegaan (05/07/2010). 

Je bent gestorven naast me in de auto onderweg naar de dierenkliniek. Ik kon en kan nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent.

Je was zo een vechtertje zelf 's nachts dat ik naast je lag te waken spinde je. Om me toch gerust te stellen dat alles goed zou komen. 

 

Nooit gedacht dat we je niet meer zou kunnen zien rondlopen. Ons Speedy loopt er verloren bij, hij mist je. Het lijkt alsof je nog steeds eens gaat miaauwen om aandacht of eten. 

 

Je bent veel te vroeg van ons heengegaan en het gemis zal blijven. 

 

We missen je Depsy "onze kleine meisjes poes". We danken je voor de mooie tijd... 

 

Je baasjes

Nele & Johan

Depsy

Liefste Zohra,
 
Op 5 december 1999 zagen we je voor het eerst in het asiel, je was toen 2 jaar.  Het was meteen liefde op het eerste gezicht.
 
Gedurende meer dan 10 jaar was je een onmisbaar deel van de familie.  We vergeten nooit hoe je dagelijks lachte.
 
De laatste maanden kwam je zonder hulp niet meer uit je mandje, omdat je achterpootjes niet meer meewilden.  Maar met de hulp van een sjaal kon je nog je toertje doen.  Jammer genoeg stelde de hondendokter nu ook vast dat je kanker had, die al uitgezaaid was.  Om je verdere pijn te besparen, maakten we de hartverscheurende keuze om je zachtjes te laten inslapen. 
 
We missen je verschrikkelijk, maar denken dankbaar terug aan de geweldige jaren die we met je konden doorbrengen.
 
Slaap zacht.

Zohra

 
 
30 november 1996, hebben wij je gevonden in het asiel en het was direct liefde op het eerste gezicht. Jij was een hond uit de duizend. We hebben samen veel meegemaakt, 13,5 jaar was jij ons kindje. Tot dat we vorige donderdag de pijnlijke beslissing moesten nemen om je te laten inslapen, je kon niet meer, je was op. Je laat een onmenselijke leegte en stilte achter. Graag zouden we je nog eens knuffelen, ja zelfs je vuile poten wegdweilen en je natte neuzen van de glazen deur wrijven, maar dat kan en moet nu niet meer. Ons verstand zegt dat we de juiste beslissing hebben genomen, maar ons hart mist je zo verschrikkelijk.
Binnen 3 weken zijn we hopelijk terug met 3, dan wordt onze baby geboren, jij zou de stoere, grote broer worden, maar dat heb je spijtig genoeg niet meer gehaald. Jij zal ons kindje niet meer kennen, maar ons kindje zal jou wel leren kennen, en van in het begin omringd worden met verhalen en foto's van jou.
Slaap nu maar zacht, lieve schat, je zal steeds in onze gedachten blijven, want niets of niemand kan je vervangen.
 
Je baasjes Guy, Vicky en de baby
 
Met dank aan Mevr. Orban, voor de jarenlange goede zorgen
en Mn. Van Oost van de wachtdiest van dierenartsen

Liefste Zimba (24 juli 1994 - 6 mei 2010),

Hallo allemaal,

 

Met groot verdriet hebben wij op vrijdag 5 februari 2010  afscheid genomen van onze allerliefste vriendin "Nicky".

In oktober 2006 hebben wij haar geadopteerd. Ze was toen ongeveer 7 jaar oud maar zat nog vol energie!

Nicky genoot van haar wandelingen, was altijd lief en vrolijk, kwispelde de hele dag door en lag graag bij je om lekker te knuffelen.

We hebben enorm veel plezier met haar gehad en ook veel gelachen om de rare capriolen die ze soms uithaalde.

In april kreeg ze een vriend, een mishandelde windhond uit Spanje. Ze was zijn steun en toeverlaat....

Twee weken geleden werd ze 's nachts ineens ziek. De bezoeken aan de dierenarts, bloedonderzoek en echo's gaven echter geen

duidelijkheid wat Nicky mankeerde. Tijdens de kijkoperatie op 5 februari bleek dat er een tumor uit hier nier groeide, om de aorta heen, die haar lever en 

rug in was gegroeid. De tumor was al zo groot dat hij niet meer te verwijderen was......

 

Lieve, trouwe vriendin,

Het is heel stil zonder jou thuis,

We missen je en zullen je nooit vergeten

 

Hele dikke knuffel van je baasjes

Jolanda en Fred,

(Rhoon, Nederland)

en een poot van een verdrietige Zino

Nicky

15 oktober 2005 /26 januari 2010

 



 

Een lege plek in ons huis

niemand die me thuis opwacht

niemand die ik zo kan knuffelen

Een groot gemis,

Een fijne herinnering is al,

Wat er nog is.

Waar ben je nu,

Vraag ik me echt af.

Ik voel nog de liefde,

Die jij me gaf.

Ik voel en hoor je nog steeds, 

ik wou dat je nog bij me was

Jou te kennen,

Vond ik zo fijn,

Je los  laten,

Dat doet vreselijke pijn

Ik zal je zo missen,

In dit leven,jou knuffels, jou lieve blik,jou trouwheid

Ik zal altijd,Om je blijven geven 

Al onze herinneringen samen worden gedeeld met kleine Ella.

Nooit zal ik je vergeten, altijd zal ik om je blijven geven

Je was een prachthond 

Ik hou ontzettend veel van en je zal altijd een bijzonder plekje hebben in mijn Hart!!

U baasjes, kleine Ella 

speelkameraadje Bo

Met vriendelijke groeten

 

Zubrzycki Dirk

Bauwens Kirsten

Mijn  schoonheid Xena

lieve dierenvrienden,
sammeke was een schatje die 14 jaar bij ons heeft mogen vertoeven.
Wij hebben hem toen hij 10 maand oud was uit dit asiel gehaald, en hebben hem in ons hartje opgenomen.
Hij heeft een super leven gehad , rennen,springen en wandelen... en regelmatig een lekker hapje.
een 4 tal jaar geleden werd ons gemeld dat hij suikerziekte had, en hem elke dag moesten spuiten. Dit deden we heel graag want we wilden deze knuffelbeer nog niet afgeven.
Wanneer hij blind geworden is , moest hij op ons vertrouwen, en dat deed sammeke volledig.
Op woensdag 18 november hebben we hem moeten laten inslapen, het is immens moeilijk om onze schat achter te moeten laten, maar we weten dat hij een goed leven heeft gehad, en gaan onze sammie bammy NOOIT vergeten, hij heeft een super speciaal plekje in onze harten

sammeke

Lieve dierenvrienden, 

In 2000 verhuisde Basiel van het dierenasiel naar bij ons thuis. .  Hij was een overvoede hond met lieve ogen. Met Emma, ons labrador werd hij al snel beste maatjes. Van Basiel kon je alleen maar genieten. Hij was zo een blijde, lieve hond.

In 8 jaar was hij de kindervriend geworden van heel de buurt. Wie kende Basiel niet.  

Maandagmorgen werd hij plots erg ziek en 10 minuten later stierf hij. 

Ik zal hem missen, zijn zacht karakter, zijn vriendschap.

Ik dank en eer hem voor al het goede dat hij aan hele veel mensen gaf. 

Dag lieve Basiel. 

Je vriend voor altijd,

 Lieve Driljeux

Basiel,

De lieve kindervriend met zijn trouwe ogen,

heeft op 2 februari 2009 een nieuwe weg gekozen.Hij loopt nu achter wilde konijnen

“Hemelhoog”

in het land achter de regenboog. 

Het was goed zijn vriend te zijn.

Basiel

Woensdag 4 februari 2009
is onze liefste kater, Pinto gestorven.
Hij is geadopteerd bij jullie in oktober 1990. We beseffen dat we veel geluk gehad hebben met hem want hij is 18.5 jaar mogen worden. De laatste tijd zagen we wel dat het stilletjesaan slechter ging, hij hoorde en zag niet meer zo goed en hij vermagerde, ondanks dat hij toch veel at. Maar hij voelde zich nog goed, lag wel veel te slapen en zo, maar hij was dan ook al zo oud. We hebben één troost, dat hij stilletjes gestorven is, net of hij ging slapen, hij heeft niet veel afgezien. We missen hem enorm en ook onze hond mist hem.
Het is toch een stuk van je gezin dat wegvalt. We zullen je missen Pinto, knuffel van ons allemaal.
Groetjes, Suzy

Pinto

Deze morgen (17/01/09)

om half 10 hebben we ons lief katertje Zarco moeten laten inslapen wegens vergevorderde kanker.. 

We moesten hem uit zijn lijden verlossen, uit liefde.     Hierbij een gedichtje voor hem:

Allerliefste Zwor,

Gedaan al wat we konden doen voor je, je hebt gevochten tot aan het einde van je leven,

Ons ongelooflijk veel liefde blijven geven.

En toch..

Hebben we je moeten laten gaan,

Maar vraag me niet hoe hiermee om te gaan.

Als vriendschap een weg kon bouwen en liefde een brug,

Dan klom ik naar de hemel en bracht je terug..

Je bent nu op de regenboogbrug, speel daar maar vrolijk en vrij, we zien elkaar daar terug! (en dan kunnen we mekaar terug kopkes en knuffels geven hé)

 Voor altijd bij ons, in ons huis, in ons hart,

 Veel liefs, kopkes en knuffels

 Kim, Tim, Cheetara, Wolco en Coco (met wie je niet zo goed overeenkwam hé Zwor J)

Met speciale dank aan onze dierenarts dr. Michèle Orban

Zarco

 
Vandaag was de dag aangebroken dat wij afscheid van je moesten nemen. In augustus kregen we te horen dat je botkanker had en dat we je niet meer konden helpen.

Machteloos heb ik me gevoeld. Ik wilde alles er aan doen om je te genezen. Maar het was niet mogelijk.

4 maanden lang heb je nog gevochten, en zelfs vandaag wou je niet opgeven. 

We hebben je in moeten laten slapen om je uit je lijden te verlossen. Ik hoop dat je weet dat we niet anders meer konden en dat je nu je verdiende rust kunt vinden.

Bijna 4 jaar geleden zag ik een foto van jou staan op internet en ik was meteen verkocht. 

Vele leuke dingen hebben samen meegemaakt. Jij gaf mij de lach die mijn hart verwarmde en de liefde die ik zocht. 

De lange wandelingen zullen we gaan missen. De schone was zal niet meer door jou uit de wasmand gehaald worden. 

Toch zijn er de herinneringen die altijd zullen blijven en onze liefde voor jou zal ook nooit vergaan.

Charley we missen je. we zullen je nooit vergeten en we wachten op de dag dat we weer samen zijn.

Liefs van

Je baasje, je vrouwtje en je vriendinnetje,

Tonnie, Hennie en Marianne uit Beek en Donk, Noord-Brabant
Lieve Charley
 

 

 

Het is nu bijna 10 maand geleden dat ik afscheid heb moeten nemen van jou,en het begint steeds zwaarder en zwaarder door te wegen. Jij was mijn alles,had ik het eens moeilijk ik kon steeds bij jou terecht. Ik kan nog steeds niet denken aan de dag 17 november 2007,de dag dat je we hebben.....moeten laten inslapen.13 jaar hebben we samen geweest,toen er een dag kwam dat ik onder op je buikje een gezwelletje ontdekte,we hebben je nog proberen te helpen,maar  op het laatste ging het niet meer en wouden je niet langer laten lijden. Mijn liefste zazoeke is mis je zo,zo erg dat er geen moment meer is dat ik niet aan je denk. We hebben je laten cremeren en je urne staat veilig bij mij in de kast dat ik alle dagen een slaapwel maateke ga zeggen. Het enigste wat ik nog hoop is dat ik je in het hiernamaals terug kan zien want het gemis naar jou doet ondraaglijk véél pijn.
 Van je vrouwke,maggy  

Mijn lieve Zazoe,

 

Een jaar en 3maanden heb je bij ons mogen wonen .

we hebben die tijd veel plezier en veel gezelschap van jou gekregen en zullen jou missen ook de andere huisdieren zullen je missen.
deze avond heb je ons verlaten en dat doet pijn,we hopen dat je naar de konijnenhemel bent en daar dan nieuwe vriendjes zal maken.
rust zacht lieve stafke   veronique en edy en iris

Stafke



 

Wat valt het zwaar jou te moeten missen!!!!!!je speelde zo graag met je konijnenvriendje ZOWIE,samen renden  jullie door het huis,en nu loopt Zowieke rond te zoeken naar jou…

Op maandag 16 juni 2008 ging ik met je naar dierenarts omdat je buikje pijn deed als ik eraan kwam.  ze hebben je dan geopereerd om te kijken wat er in je buikje zat en heb je nooit meer wakker gezien…HET NOODLOT SLOEG TOE…. Ze belden me op dat er niks meer aan te doen was,je buikje zat vol kanker…..och Wiezoke wat mis ik je enorm….je was nog geen 2 jaartjes en je moest me al verlaten….wat is het leven oneerlijk….en je had ook een liefje POOHKE die mist je ook enorm en Annelore en Lieselotje missen je ook …hoop dat je het goed hebt in de hondenhemel…MISS YOU XXXXXXX

Lieve Wiezo

iets meer dan 6jaar geleden

haalden wij onze lieve am,stafford uit het asiel een echte droom van een hond, braaf  gehoorzaam, stond steeds

met zijn staart te kwispelen bij onze thuiskomst
Hij heeft mooie jaren gehad en een goed leven nog....aanvaarde zelfd ons katten zonder probleem mochten zelfs zijn eten delen was lief om tezien
Helaas heb ik onze vriend moeten afstaan op moederdag nogwel s"avonds laat rond 22h
Zekers komen we nog eens weer zien of we een lieve vriend kunnen vinden, maar yutach zal niet zo snel vergeten zijn,
Er zijn de dagelijkse gewoontes die je niet vandaag op morgen laat...zijn nog in rouw om onze trouwe viervoeter
Rust in vrede lieve yutach en dank voor de lieve jaartjes die we samen gedeeld hebben, we missen je enorm.
 
Myriam

yutach

we hebben je 10 jaar bij ons gehad en jammer genoeg kwam daar een einde aan door kanker. Ik hoop dat er een hondenhemel is, dan zal je daar zeker zijn. We zullen je nooit vergeten

Dino

We namen je in huis zo'n 2 jaar geleden,je was een zwerfkat,

Je was zo lief voor ons en deed geen vlieg kwaad,

en Plots 6 maand later was je weg.

Papa denkt dat je dood bent,vergiftigt

Lieve Misou'ke weet dat we je nooit gaan vergeten

Je baasje Isabel

Misou'ke

die bij ons kwam in maart 1998 ,en twee jaar was,hij was mishandeld en kreeg geen eten daarom hadden ze hem weggehaald met de vorige eigenaar.Toen hij bij ons kwam was hij graatmager en zijn pels was gedeeltelijk weg.
        Na enkele maanden bij ons was hij een van de prachtigste duitse herders die ik ooit zag,en een karakter zo  zacht als een lammetje. Hij heeft zes jaren heel gelukkig geweest bij ons,tot hij op een dag niet wilde eten,de veearts kwam onderzocht hem en gaf enkele inspuitingen, hij trok ook bloed en ik moest hem iedere dag drie verschillende pilletjes geven,tot de uitslag van het bloed bekend was.
        Hij verbeterde terug,kon terug eten,ik was dol gelukkig,tot ik naar de veearts om de uitslag ging,zo een koude douche had ik nog nooit gekregen.   Ik ben huilend naar huis gegaan en toen zag ik dat Raf mij aankeek en ik zag in zijn ogen dat hij wist dat ik nu besefte hoe ziek hij was.
          Hij probeerde nog te eten,en zijn pillen te slikken,maar het ging steeds moeilijker,zijn buik zwol ongelooflijk snel,een snelgroeiende kanker maakte hem kapot,zodat we besloten hem niet meer te laten lijden,en op 27 november 2004 is hij in mijn armen ingeslapen bij de veearts,zodat hij geen pijn meer had.
 
Beste mensen dat is het verhaal van onze lieve Raf die helaas maar 8 jaar is geworden,maar ik zal hem nooit vergetenLangs deze weg wil ik al de mensen van de dierenbescherming bedanken voor al het werk dat ze doen,ik heb nu nog twee honden uit het asiel,ook allebei  schatten van honden,dus mensen als ge een hond of kat wil kijk eerst eens in het asiel ,er zijn zoveel dieren die recht hebben op een goede thuis.Anne-Marie

Raf

14 jaar heb je bij ons geweest

14 geweldige jaren

op 21 juli 2005 stierf je,nu zul je wel in de hondenhemel zijn

we zullen je nooit vergeten

peggy en guy

Sam

7 jaar geleden kwam padi in het asiel terecht

Hij was voor 2 maanden op vakantie.

Onze bazin Chantal vond het zo zielig dat het diertje hier zolang "in het gevang" zou moeten zitten en besloot hem elke avond mee naar huis te nemen.  Na 2 maanden kwam de eigenaar terug met de mededeling dat hij Padi niet meer moest hebben.  Zo bleef Padje bij Chantal.  

Hij kwam elke dag mee naar het asiel en s'avonds ging hij mee naar huis. Padje heeft vele gelukkige jaren beleefd.

Hij is 14 jaar geworden.  

Op Pasen 2004 kreeg hij aanvallen en de dierenarts is direct moeten komen.  Er was niks meer aan te doen dus werd er besloten om hem te laten inslapen.  Zo is onze trouwe vriend gestorven in de armen van zijn bazin Chantal
 

Padi

 
Hier zijn 1 paar foto's van onze trouwe vriend   snoepie  die wij met spijt hebben moeten laten gaan na zoveel jaren bij ons te hebben     wij hebben hem bij jullie gehaald op   15/01/1990 en is gestorven op 22/10/2006 onze beste vriend kon niet meer hij was op    hij heeft alles gegeven vooral veel liefde aan ons  in het begin was hij wat wild en speels maar met de jaren werd hij  rustig en in zijn oude dagen nog meer liefde voller   ook al sliep hij veel  en kon hij niet veel meer hij gaf niet op om nog 1 kleine wandeling te gaan maken  elke dag met 1 van  ons en kwam Ik  s 'avonds thuis van het werk   kwam hij kijken of Ik  iets lekkers bij had   < frietjes of zo  >  of met hem nog eens ging wandelen    zoals ik zeg nu  ons kindje ER niet meer is is het stil in huis geworden ook al sliep hij veel zoals ik al heb gezegd je wist dat hij ER nog was  en deden we in de morgend zijn deurtje open  en hij was ER nog Dan zeiden we yes weer 1 dag erbij  want binnen in huis Wilde hij niet slapen  de vrouw had 1 nieuwe mand gekocht voor hem   eens naar kijken ja maar ER in gaan niets daar van liever zijn oude zetel in zijne stalleke  de laatste jaren moest onze vriend pilletjes krijgen voor beter te kunnen wateren   en voor zijn hartje en deze nam hij alleen maar naar binnen met paardevlees iets Anders dat pakte niet zo goed  hij was wel oud maar niet dom om maar te zegge hij wist wat hij wou ook al was hij geen rashond maar zoals ze zegge 1 bastaard  je moest hem niks meer leren               ik Ga het hier maar bij laten want de moed schiet weervol als ik aan hem denk   
                                     Johan en sylvia

snoepie

 
 
Toen we je zo vele jaren geleden voor 't eerst in het asiel ontmoetten, was het liefde op het eerste zicht. Ik herinner me nog hoe je vanaf de binnenkoer door het raam kwam piepen.
We kregen er geen moment spijt van dat we jou gekozen hadden en je bezorgde ons heel wat fijne jaren.
Je was dol op spelen met een bal, klein of groot, maakte niet uit en we gingen elk weekend lekker kamperen in de Oostkantons. Daar kon je heerlijk vrij rond rennen en maakte we prachtige wandelingen.
De kinderen waren dol op je en je was hun 'soulmate'. Menig geheim werd je toevertrouwd.
Eind augustus ben je na veertien jaren vredig ingeslapen na een korte, hevige ziekte. Ik kan niet beschrijven hoe we je missen! De kinderen kijken elke avond naar de hemel en van daaruit pink je ons toe!
 
Je maatjes

Rasta

 
Ik zat in het asiel en had het er echt niet naar m'n zin. Ik wou 

vriendschap, tederheid... en toen kwamen jullie... mijn baasjes. In het begin was ik wel bang, ik moest in een grote auto kruipen niet 

wetende waar ik heen zou gaan. Ik kwam in een mooi huis terecht samen met 

jullie. Onmiddellijk zag ik daar een mand, eten en drinken staan. Ik was 

zeer lief tegen jullie. Nee, dit moment mocht nooit voorbijgaan. En het ging 

ook niet voorbij.

Een paar jaar later gingen we samen wandelen in het park. Ik hoorde een 

andere hond en rukte me van jullie los en liep de straat over... Ik hoorde 

jullie roepen van nee en hoorde de kinderen huilen. Ik lag daar in het

midden van de straat onder een auto. Jullie hebben me opgenomen en me naar 

huis gedragen. Ik was lusteloos en voelde me op het einde lopen. Jullie hebben de ganse nacht over me gewaakt en ik heb doorgezet! Ik wou 

voor jullie liefde leven en het is me gelukt een paar maand later was ik 

weer de oude en dit dankzij jullie. Ik had echt een zalige tijd. Ik mocht

elk jaar mee samen op vakantie en ik genoot van jullie. Ik kon niet meer 

zonder mijn gezinnetje.

De jaren gingen voorbij en ik werd ook een dagje ouder. Het laatste jaar 

begon ik me echt slecht te voelen, ik had mijn leeftijd bereikt. Ik kon niet 

meer goed stappen, ik was moe. Op een gegeven moment kwamen jullie thuis en 

zagen jullie dat ik niet meer recht kon. Ik was verlamd aan mijn 

achterpoten. Jullie belden de dokter maar ik wist dat dit het afscheid was. 

De dokter kwam en ik zag de angst in jullie ogen. En toen werd het donker. Baasjes ik wil jullie bedanken voor alles en op een dag zien we elkaar weer, 

dikke zoen Laika.

Laika we missen je, je baasjes.

Laika

 
Wij willen jullie melden dat ons Sofieke vandaag
Zondag 28 januari 2007 terecht is.
Weliswaar is er droevig nieuws ze overleden.
We hebben haar gevonden in een vijver in de buurt.
Maar nu weten we waar ze is en moeten we niet meer
denken van wat kan er gebeurt zijn,de onzekerheid kan 
plaats maken voor de verwerking.
Verdriet hadden we al,maar het was op een andere manier.
Ze was 13 jaar bij ons,
ze was als onze baby ging overal mee naar toe.
We kunnen nu goed begrijpen wat de mensen moeten voelen,
als ze een kind vermist hebben.
 
Gedichtje voor ons meisje!!
 
We maakte ons zorgen...we voelde ons vaak down..
We hadden nergens plezier in...
we zijn moe...we piekeren veel...
we huilen veel....we balen van veel...
voelde ons onzeker...sliepen slecht of soms veel te veel...
voelde ons als een misluking...
onze toekomst ziet er sober uit...maar weet
"Altijd" zullen we van je Houden!!!
We zijn je kwijt..
Wat er tussen ons mens/dier groeide was vertrouwen en vriendschap
Dat trotseert de eeuwigheid..
""Sofieke eeuwig blijf je bij ons we vergeten je nooit lieveke xxx""
Rust in vrede amen woef!!
 
 
Droevige groeten Familie Broothaerts-De bock
 

Sofieke

Lieve, lieve Laika,
7 jaar geleden haalden we je uit het asiel.  Je was op 2-jarige leeftijd in beslag genomen wegens mishandeling.  7 jaar lang konden we genieten van je levensvreugde, je liefde en geduld voor kinderen, je ondeugende streken en je aanstekelijke nieuwsgierigheid.  Je stond steeds klaar voor ons.  Wat een grote leegte laat je achter nu je er niet meer bent.  Je werd de laatste 2 jaar het favoriete speelkameraadje van Sander,  die snapt nu nog niet helemaal wat er gebeurd is, maar het is wel duidelijk dat ook hij je heel erg mist.  Hij zal op de volgende reis zijn kameraadje zeker en vast missen.  Het waren mooie reizen; Zuid-frankrijk, toscane... 3 weken mee met de tent... Eindeloze wandelingen aan ons huisje in de ardennen.  Als wij je evenveel levensvreugde hebben gegeven als jij ons is het goed geweest.  We missen je onnoemelijk veel, lieve hond... Slaap zacht, je hebt het verdiend.
Je baasjes.

Laika

 
Boyeke al die mooie jaren samen wij reden altijd op je we hadden allemaal plezier aan je   we waren 2 handen op 1 buik maar op een dag hadden we gehoord dat je een ziekte had aan je hoef dan zijn we naar gent gegaan hebben ze alles geprobeerd en ja zon 3 dagen hadden we slecht nieuws u paard kan het niet meer over leven dan hebben we besloten om een spuitje te geven boy we zullen je nooit vergeten vriend !! je zit voor eeuwig in men hartje !

BOY